Jump to content

ბლოგები

 

ბაი ბეიბიზ

ჩემი მისია შევასრულე, რა რჩევების მიცემაც მინდოდა ფორუმთან დაკავშირებით უკვე დავწერე.იმედია, ასე ყველასთვის ღია პლატფორმად დარჩება აქაურობა, ძაან დაჭირდება მომავალ თაობას ღია პლატფორმები. მე როგორც წესი ჩემთვის ვცხოვრობ და ჩემთვის ვისწორებ ცხოვრებას და მიმდინარე პროცესებში არ ვერევი, მაგრამ როგორც ჩანს საქართველოს მოსახლეობის 90 პროცენტი გამოყლევდა, ეს ის დროა როცა  უნდა ჩავრეულიყავი იმაში თუ როგორი უნდა იყოს ეს ფორუმი.და ხვალ როცა თბილისი მერად ყოფილ ფეხბურთელს (ჩემი მეზობლის 5 წლის ბავშვის დონის ინტელექტის მქონე არსებას)აირჩევს კიდევ უფრო დავრწმუნდები ჩემი საქციელის სისწორეში.მომავალ თაობებს ძალიან დაჭირდება თავისუფალი პლათფორმები, ძალიან, რადგან ოლიგარქის მოცილება არ იქნება იოლი, ვიცი.ამიტო ჩემი რჩევრბით მინდოდა პატარა წვლილი შემეტანა ასეთი პლათფორმის შენებაში. კარგად, კარგებო

style

style

 

სტაილ

როგორც ერთმა ზე კაცმა თქვა:"არის მომენტი, როდესაც ჰიპნოზში ხარ და გგონია რომ რაღაცის შეცვლა შეგიძლია, და რაღაცაებს აკეთებ რომ შეცვალო შენს ირგვლივ გარემო.სინამდვილეში კი ვერაფერს შეცვლი, ეს შეუძლებელია.მაგრამ მთავარი აქ ჰიპნოზის მომენტია, როდესაც მართლა გგონია რომ რაღაცის შეცვლა შეგიძლია, რადგან ბედნიერი ხარ ამ ჰიპნოზის მომენტში" ხოდა, ახლა ზუსტად ეგეთი ჰიპნოზის მდგომარეობაში ვარ. ვიცი, მალე გამივლის,ამიტო მინდა მოვასწრო და ვთქვა სათქმელი,თუნდაც ვიცოდე რომ ამაო იყოს.მერე კი, აი; მაგას კი ვერ გაგიმხელთ თუ რა იქნება მერე, კარგად.

style

style

 

ტერენტი გრანელი 10 ოქტომბერი

დღეს ტერენტი გრანელის გარდაცვალების დღეა   ალბათ წვიმას ქარიშხალი დაძლევს და ეს დროა უმძიმესი ლოდი. დილა არის, მე ვოცნებობ მთაზე და ვაგზლიდან ორთქმავალი მოდის.   აქეთ მზეა, იქ თოვლია სადღაც და ცხოვრება დაემსგავსა ქაოსს. რა ქარია, რა სიცივე დადგა და დღეიდან ზამთარია, დაო!   და ქუჩიდან ყრუ ხმაური ისმის, დღესაც დიდი მარტოობა ვიგრძენ. ქალაქს უკვე ჩამოშორდა ნისლი და ნისლიდან დაიწმინდა სივრცე.

BUFFALOBILL

BUFFALOBILL

 

ისევ წვიმს

ჩემივე სიტყვები მახსენდება ყოველ გაწვიმებაზე, "გარეთ შეწყვეტილი წვიმა სულში განაგრძობდა თავსხმას". მიტევს ფიქრები სევდა ნარევი უსიამო და დამთრგუნველი, რაზე ვფიქრობ, ყველაფერზე, მხოლოდ ჩემს გარშემო არსებულ რეალობაზე და ჩემს წარმოდგენილ სურეალიზმზე, სადაც ბედნიერი ვარ, სადაც მიხარია, სადაც სულ გაზაფხულია. უეცრად გამოვერკვევი ხოლმე ამ მოზღვავებულ ფერად და ნაცრისფერი ფიქრებიდან, და როდესაც რეალობას ჩავხედავ თვალებში, თავს დაბლა ვხრი, შერცხვენილივით, განა დამნაშავე ვარ, თუმცა სინდისი და სირცხვილი მაწუხებს იმისა რომ ესოდენ განსხვავებულია ჩემში ჩაბეჭდილი ორი რეალობა ნამდვილი და გამოგონილი. მინდება ხოლმე ოთახის კუთეში მივიკუნჭო თავი მუხლებშ ჩავრგო და ბოლო ხმაზე ვიღრიალო, რატომ ღმერთო, დავაშავე რამე? იქნებ დავაშავე მაგრამ რა ასეთი რომ ასე ვისჯები, ასე უმოწყალოდ, წარსულს გადავავლებ თვალ ს და ვერ ვიხსენებ ცოდვებს რის გამოც დავიმსახურე განსაცდელი, ალბათ წვრილმანების ერთობლიობა იქცა სათავედ ჩემი განსჯის და დასჯის უფლისგან, ღმერთო, მინდა გესსაუბრო, შენ კი ხმას არ მცემ, და მე კი ისევ შენს მაგივრად ვლაპარაკობ. მინდა ავდგე, წამოვხტე ფეხზე და გავფრინდე ავიჭრა მაღლა ცაში მინდა ყველაფერი აქ უსახურ და უდაბურ დედამიწაზე დავტოვო, მინდა ნეტარების განცდა, მომეშვას მინდა გულზე სულზე, გონებიდან მინდა გაქრეს ფიქრი ამდენ ტივილზე რასაც ჩემი ჯიუტი ხასიათის გამო უსამართლოდ მივიჩნევ, არ ვიცი იქნებ მართალიც ვარ, და მხოლოდ წინ მომავალი ბედნიერების ფესვებია ეს მწუხარება, დიახ, გადავლახავ, ფეხზე დავდგები, არც არასოდეს დავცემულვარ, უკვდავი ოპტიმიზმი მამარცხებს მე, ეს მწყვეტს რეალობას და მაშორებს შენთან ღმერთო, არა და ისე ახლოს ხარ ახლოს კი არა ჩემშ ხარ, ჩვენ ერთნი ვართ, ასე მგონია ხანდახან, ძალა მინდა იმის რომ რასაც ვფიქრობ ვწერო ხოლმე, ვერ გადმოვცემ, და ისეევ ჩემში კვდება, ჭკნება და შემდეგ ისევ ღვივდება ფიქრები ყველაფერზე რაც ჩვენია ღმერთო, რაც მაჩუქე და რაც მიანდერძე, მარტო ოპტიმიზმი არააა ეს , ეს სიყვარულია, შენ იცი რა არის სიყვარული? როგორ არ იცი, რაც მაჩუქე იცი, მადლობელი ვარ, ამაყი ვარ, ვუფრთხილდები ძვირფასია ჩემთვის შენი საჩუქარი, ხშირად ამათნაირ შეცდომებს მეც ვუშვებ, ამათნაირს აი შენ რომ ადამიანებად აქციე, მაგრამ ყოველთვის როცა მარტო ვრჩებით ჩვენ სწორედ მაშნ ვხვდები და ვაფასებ შენ დიად საჩუქარს ჩემს მიმართ, იცი რაა? ხანდახან მინდა ადამიანად წარმოგიდგინო, და ჩაგეხუტო, ალბათ ცრემლები წამომივა, თან ალბათ ბოდიშ მოგიხდიდი შეცდომების გამო, რად გინდა ჩემი ბოდიშ, სულელი ბავშივით გავიფიქრე, შენ ხომ ისედაც იცი რაც ჩემშია,..თუ იმ ყველაფერს ისე ვერ ვაფასებ როგორც გჯეროდა ხომ იცი რომ ვინანიებ. მადლობა მინდა გითხრა ყველას ვერ აჯილდოვებ ამ ყველაფრით, მარტო მე არ მიყვარს, ჩვენ გვიყვარს, და მიხარია რომ მეხმარები, მიხარია რომ განსაცდელსაც მივლე, რათა გადავლახო და იმ ბედნიერებას მივაღწიო რაც მაჩუქე, ... ხანდახან ფიქრის დასვენება მინდა და ვწერ, დამეხმარე ბევრ რამეში მეც ხომ შენი შვილი ვარ... გარეთ კი ისევ წვიმს                     May 03, 2017        

BUFFALOBILL

BUFFALOBILL

×